Vacaciones en Genova

Hola gente, qué tal? A ver si me pongo las pilas de una vez consigo ponerme al día con las actualizaciones. Hoy os voy a enseñar alguna foto de cuando vinieron Nuria y Rosa por aquí, y os voy a contar un poquillo lo que hicimos esos días.

img_3379

La visita fue bastante fugaz, porque las ocupadas agendas de mis amigas no les permitían pedir más días de vacaciones, pero no hay problema, nos adaptamos a todo! Simplemente teníamos que hacer más intensos los 3 días que pasarían en Genova. Sigue leyendo

Giro en moto per Portofino

Ola a tod@s! Qué tal?

Cuánto tiempo sin encontrarnos por aquí!! La verdad es que últimamente tenía esto del blog un poco abandonado, pero ahora que ya están finiquitados los exámenes (y todos aprobados!!) por fin puedo dedicar un ratillo a sentarme por aquí y contaros cómo fue este último mes en Genova, que no hablamos desde mayo!!

Me quedé pendiente de hablaros de nuestra excursión en moto desde Santa Margherita Ligure, así que sin más preámbulos sigo con la crónica de este Erasmus.

Todo empezó con un anuncio de una empresa de alquiler de motos en la zona de Portofino, en Santa Margherita Ligure. Por lo visto te alquilaban la moto por horas, así que era la oportunidad perfecta para conocer la zona haciendo un recorrido mucho más libre por los pueblos y las playas del levante ligur. En principio yo también me iba a aventurar conduciendo, pero a pesar de las prácticas previas en el aparcamiento del recinto ferial de Genova, al final el miedo al tráfico italiano me pudo y me conformé con ir de paquete.

mapa_portofino

Sigue leyendo

Ben tornati!!

Pois á fin chegou o día de voltar a Genova despois desta lunga escapada de fin de semana (de 5 días!!)

A verdade é que non teño moito que contar desde día. Pola mañá tocou non madrugar e tocar un pouco a guitarra no campecho, logo trenette ó pesto genovese da avoa de Chiara, un café, un pouco de sobremesa, despedirnos dos avós de Chiara que tan ben nos acolleran na súa casa… e carretera!!

soanne-img_1689-150

soanne-img_1687-148

Unhas 5 horas máis tarde estabamos xa na casa recuperando forzas para a semana de clases que comezaba, e tentando acostumar ó estómago a comidas máis racionáis (aínda que a avóa de Chiara o puxera difícil co paquete de biscotti que nos meteu na maleta…).

soanne-img_1033

E ata aquí a crónica destas vacacións en Soanne. Espero que disfrutasedes do relato e das fotos, e coma sempre… mañá máis rapaces. Un bacione!!

 

La leyenda de Azzurrina

Cuarto día de escapada, seguimos conociendo la región, y sobre todo su gastronomía. La primera parada del día es Pennabilli, un pueblecillo cercano a Soanne. Veréis en las fotos que el paisaje es impresionante, igual que en el resto de lugares que visitamos, parece talmente que se haya parado el tiempo. Además de callejear y perdernos entre sus casas de piedra visitamos el Orto dei Frutti Dimenticati, un jardín muy peculiar del estilo del Pasatiempo de Betanzos, con un reloj de sol en el que tú eres la aguja, una iglesia hecha con las ruínas recogidas de otras iglesias, árboles frutales exóticos…

30-04-2009-soanne1

El día que visitamos Pennabilli había una exposición dedicada al poema del Angelo con i Baffi, que es obra de un artista local, y cuenta la historia de un ángel con bigotes que se dedicaba a alimentar a unos pájaros encerrados en una torre, a pesar de las críticas del resto de sus compañeros del cielo… y aquí es donde tú dices… ¿dónde es que guardáis las drogas? jej.

Otra de las peculiaridades del paese es la estrecha relación con el mundo budista, que surge en el siglo XVIII cuando un monje capuchino de la localidad se va a predicar a Lhasa, entablando una gran amistad con los monjes budistas y el resto de la población de la zona. En la cima de una de sus colinas hay una campana tibetana y tres ruedas de oración, que se colocaron allí hace unos años, con motivo de la visita del Dalai Lama a Pennabilli.

soanne-img_1976

Terminada la visita nos vamos para casa a comer, y de menú tenemos pasta fresca con tomate (y cuando digo fresca es fresca, fresca, de la que amasan las abuelas!!) y de segundo arrosto de carne, que viene siendo lo mismo que nuestra carne asada en pota.

soanne-img_1997

soanne-img_1994

Después de hacer un poco la digestión nos vamos otra vez de castillos, esta vez a Montebello. La entrada implica hacer la visita con guía, y la verdad es que da gusto que te expliquen así de bien las cosas. Nos dieron una clase sobre técnicas defensivas de un castillo, ya que la Rocca de Montebello es una fortificación militar, y para terminar nos contaron la leyenda de Azzurrina, una niña que desapareció en el siglo XIV en el castillo y a la que supuestamente se escucha gritar todos los 21 de junio de los años lustros, aniversario de su desaparición.

Hasta aquí la crónica de hoy, mañana nos vemos otra vez por aquí. Un besiñoooo!!

Il lungomare più lungo

Tercer día de escapada por Italia, y el primer destino del día… Rimini! Dice mi guía de Italia:

soanne-img_0969

Asomada al Adriático, con sus playas próximas a las tranquilas colinas del interior, Rimini es famosa como destino de vacaciones. Bajo la apariencia turística existen todavía huellas de la Animinum romana (como las ruinas del anfiteatro o el elegante arco de augusto en el cruce entre Via Emilia y Flaminia) y de la capital de los Malatesta.

soanne-img_1838

Muy bonitas las ruínas romanas y el templo malatestiano, pero lo mejor de lo mejor, sin duda… la playaaaa! Nunca habíais escuchado que el paseo marítimo de Coruña es el segundo más largo de Europa? Pues el de Rímini es el primero, aunque hay que decir que aunque es más grande el nuestro es sin duda más bonito, que el suyo al ser un sitio tan turístico, está totalmente invavido de chiringuitos y tiendas de bañadores y gafas de sol de imitación.

soanne-img_0995

Después de un paseo por la playa, un apertivi en uno de esos chiringuitos de los que os hablaba, y una ensaladita para reponer fuerzas (la cena prometía ser contundente, así que había que guardarle sitio), nos dirigimos al centro historico para ver los monumentos más importantes.

La cena de este día no tuvo nada que envidiarle a las demás. Los abuelos de Chiara nos recomendaron una bodega (Cantina della Gea) para ir a degustar los embutidos de la zona. En este local ponen delante de cada comensal un tenedor y una hoja de papel de las que usan los charcuteros para envolver el embutido. Luego llenan la mesa de bandejas de fiambre, porchetta, focaccia, piadina… y unas verduras crudas aliñadas para romper un poco el sabor fuerte del resto de la comida, así que cada uno va cogiendo y va comiendo sobre su papel. Qué rico!

soanne-img_1937

soanne-img_1003

Pues con las fotos de la cena os dejo hasta mañana. Besiños para tod@s. Ciao, ciao!

Festa del primo maggio a Soanne

Segundo día en Soanne, festa do primeiro de maio, día do traballo. Polo visto en Italia, a tradición na Festa dei Lavoratori non è tanto manifestarse, como xuntarse con amigos e familia e facer unha churrascada (iso que temos en común italianos e españoles, que non perdemos nunca a ocasión de facer unha paparotada…).

soanne-img_0933-117-118

soanne-img_0945-129-130

A diferencia fundamental é que nas nosas churrascadas entre facer as brasas, a carne, as patacas e a ensalada, poñer a mesa, que se senten todos a comer… acaban dando as catro da tarde. Os italianos en cambio xa están ás 10 facendo as brasas, así que ás 12 xa estabamos todos sentadiños e comendo. O menú: unhas bruschette de tomate e aceitunas negras para comezar (co pan tostadiño nas brasas, mmmm…), e logo como prato forte costilletas de cerdo, salchichas e ensalada. Cómo nos puxemos!

soanne-img_1670-131

Despois de comer tocou dar unha volta pola zona para facer a dixestión. A paisaxe é preciosa, verdade?

soanne-img_1682-143

soanne-img_1706-167

Coa comida xa asentada collimos o coche e puxemos rumbo a San Leo. É un piccolo paese da rexión das Marcas, que se atopa na cima dun monte, a unha altura duns 538 metros. Recibe este nome por San Leone, que chegou á zona no século II para predicar o cristianismo. A fortezza di San Leo albergou durante séculos a personaxes moi importantes, como San Francisco de Asis, Dante Alighieri, Lorenzo Medici, o Cagliostro, un famoso alquimista do século XVIII que foi encarcelado pola inquisición. A visita ó castelo interesante, a exposición dos instrumentos de tortura que empregaba a inquisición ponía a carne de galiña (estes españois…), pero o mellor sen dúbida, as vistas de toda a rexión dende a terraza superior do castelo…

30-04-2009-soanne

Rematada a visita chegou o momento de ir a cear, e como non tiñamos moita fame despois de todo o que comeramos na grigliata decidimos ir a unha pizzería cercana á casa na que estabamos, porque puñan unhas táboas variadas de embutidos, pizza e focaccia, e como era de picar podiamos non comer tanto… pois isto foi o que nos trouxeron…

soanne-img_0964

Madonna! Menos mal que non tiñamos fame!

Aquí remata a crónica de hoxe, ata mañá rapaces, un besiño!!

Viaggio a Soanne

Ola xente, qué tal?

Non sei se o recordaredes, pero aí atrás cando pasara tanto tempo sen contarvos novedades, xa vos dixera que foran unhas datas bastante axetreadas… Estivo a visita de Carlos e Miguel a Genova, logo o esame de Gestione, e por último a viaxe a Soanne, un piccolo paese no nordeste de Italia que é a aldea da moza dun dos nosos compañeiros de facultade. 

mapa

O xoves 30 de abril ás 6:30 da mañá (buf!!) xa estabamos arrancando motores, e unhas 5 horas máis tarde chegábamos ó noso primeiro destino: San Marino! Paseando polas súas rúas empedradas semella que se parase o tempo, e aínda máis cando fumos nós, porque aínda que a néboa non deixaba desfrutar da paisaxe, contribuía a crear ese ambiente de illamento do resto do mundo.

soanne-img_1623-012

Paseamos entre os comercios (moi económicos, alí non hai impostos!!), paramos para comer (lasagna, spaguetti…), e visitamos as súas famosas torres polo paso delle streghe (ou ó que chamariamos nós, paso das meigas), e ata puidemos coñecer a Pinocchio!!

soanne-img_1631-024

Xa pola tarde collimos o coche outra vez e fumos ata Soanne. A viaxe foi lunga así que o tomamos con calma. Coñecimos ós avós de Chiara, preparamos a casa para durmir, descansamos un pouco, unha ducha… e a comer outra vez!

O posto elexido foi o Ristorante Dal Pescatore, no Lago di Andreuccio. Alí puidemos probar a piadina, un prato típico da rexión, ademáis da cassone, que ven sendo unha piadina dobrada e rechea, máis ou menos como unha pizza calzone, pero feita coa masa da piadina.

soanne-img_0914-098

E coa panza chea remata o noso primeiro día de excursión. Mañá sigo coa crónica da viaxe. Moitos bicos xente, ata mañaaaaa!!

Cinque Terre

Se denomina Cinque Terre a una porción de costa formada por cinco pueblos en la Provincia de La Spezia, en Liguria, que abarca desde Punta Mesco hasta Punta di Montenero, y comprende los pueblos de Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola y Riomaggiore.

Esta región, gracias a sus características geográficas, constituye uno de los principales atractivos de la riviera liguria. Su origen es un contexto orográfico muy particular, que da origen a un paisaje montañoso constituido por distintos estratos o «terrazas» que descienden hacia el mar con una fuerte pendiente. La mano del hombre, a lo largo de los siglos, ha modelado el terreno sin alterar el delicado equilibrio ecológico, utilizando esas terrazas en declive para desarrollar una particular técnica agrícola destinada a aprovechar todo lo posible la disposición del terreno.

En 1997, a instancias de la Provincia de La Spezia, las Cinque Terre, junto con Portovenere y las islas de Palmaria, Tino y Tinetto, fueron declaradas Patrimonio de la Humanidad de la Unesco. En 1999 se creó también el Parco Nazionale delle Cinque Terre («Parque Nacional de las Cinco Tierras»).

1

Última excursión de Miguel y Carlos en Génova: ruta a pie recorriendo las Cinque Terre. Como siempre cogimos el tren temprano en Brignole para aprovechar el día al máximo. Nuestro destino era Riomaggiore ya que escogimos hacer el recorrido del este al oeste. Una vez allí nos acercamos al punto de información turística para comprar los billetes que te dan acceso a los senderos que van por la costa y a todos los museos, iglesias, ascensores… de los pueblecitos que forman las Cinque Terre. Y a partir de aquí no hay mucho más que pueda contar… la verdad es que hay que verlo…

3

Los pueblos son impresionantes: limpios, cuidados… Están recorridos por callejuelas estrechas y empinadas que te van llevando poco a poco hasta el mar. Las viviendas están pintadas con los típicos colores ligures, y al igual que en Génova el gran desnivel hace que sea posible la entrada por alante y por atrás (a la altura de pisos superiores).

5

4

Todos los pueblos están conectados por rutas de senderismo de menor o mayor dificultad, por el mar, por la montaña… pero sin duda la más conocida es la Via dell’Amore que va de Riomaggiore a Manarola. Es una calle peatonal que bordea la costa y se recorre en unos 25-30 minutos de paseo relajado. El paisaje es indescriptible.

6

Pues con este buen sabor de boca nos fuimos de vuelta para casa, pero como la belleza alimenta sólo el espíritu y no el estómago, hicimos una paradilla en la pizzeria de delante de casa para darle a Miguel la oportunidad de degustar la auténtica pizza italiana (la oportunidad para Miguel y la disculpa para los demás, jejej).

Y llegó el momento de la despedida, puesta en común de las fotos, escribir las postales para la panda, cerrar las maletas (y meter alguna cosilla mía para aligerarme un poco el equipaje a la vuelta…). Muchas gracias a los dos por la visita, espero que lo hayáis pasado bien (al menos tan bien como yo), y que aunque el erasmus se esté acabando, y con él la disculpa para hacer escapadillas, que el espíritu de organizar viajes y lanzarse a la aventura siga siempre ahí.

Un besiño gente! Buena semana.

Mónaco declara la guerra a…

Ciao ragazzi, come va?

Oggi vi vado a parlare del nostro viaggio a Montecarlo, non confundire con Monaco, perchè dovete sapere che se a un italiano gli parlate di Monaco pensa vi referite a «Munich» in Germania, e forse se questo errore lo avete nella stazione ferroviaria, le conseguenze sono abastanza pericolose…

A las 9:10 de la mañana estábamos en la estación de Principe para coger el tren destino a Ventimiglia, en la frontera entre Italia y Francia, y después de un trasbordo y unas horas extra en otro tren, estábamos por fin en el famoso Principado de Mónaco, donde vive Carolina, pero no la que conocen los MClan!!

Impresionante toda la ciudad: la estación de tren más limpia y moderna que vi en mi vida, escaleras mecánicas en medio de la calle, todo cuidadísimo e impecable… La primera parada fue el palacio del príncipe, desde el que se podía disfrutar de una vista panorámica de todo el puerto, luego bajamos hasta el mar haciendo una parada técnica en el ayuntamiento para hacernos con un mapa. Luego llegó el momento de conocer la catedral, el acuario… parece que nos empieza a venir el hambre ¿no? Pues nada, nos paramos en un parque y sacamos de bocatas, que para eso somos guiris!!

Seguimos el paseo todo por la costa hasta llegar al puerto deportivo. Los yates… sin palabras, si ya me había quedado impresionada con los que hay amarrados en Génova, lo de Monte Carlo no tiene nombre… ¡hasta había uno con helipuerto! La verdad es que es indescriptible, parece mentira que haya personas que puedan tener tantísimo dinero!!

muelle

El recorrido nos llevó hasta el gran Casino, pero nos quedamos en la puerta porque nos obligaban a dejar todo en el ropero y era de pago, así que siendo sólo para ver el ambiente no nos pareció un gasto muy razonable. Lo que sí hicimos fue dar un paseo por los jardines y hacernos las fotos de rigor en la escalinata, como grandes magnates pillados de improvisto por los paparazzi…

yate

¿Y qué más hay en Mónaco? Pues el circuito de fórmula 1, así que no nos podíamos ir de la ciudad sin hacer almenos un tramo a pie. Cuando llegamos otra vez a la costa encontramos un Jardín Japonés muy chulo, perfecto para hacerse más fotos, pero aún más lejos encontramos algo que nos gustó todavía más… ¡La playa! No había bañadores así que sólo pudimos mojarnos los pies, pero bueno, por lo menos pudimos tomar el sol un poquillo y descansar, que aunque Mónaco es pequeñito ya le iba llegando a la visita!!

playuqui

Era el momento de volver, nos ponemos en marcha rumbo a la «gare» a esperar el tren. Fue un viaje bastante largo hasta Génova, pero allí nos esperaba la recompensa: gnocchi al pesto!! qué buenos! y de postre helado de bacio y stracciatella, que a lo tonto a lo tonto… acabamos comiéndonoslo todo!

Pues hasta aquí nuestra visita a Monte Carlo. Como siempre os dejo unas fotos (de las 600 que nos hicimos) para que veáis un poco de la ciudad. Mañana más chic@s, disfrutad del fin de semana. A domani!

La scoperta della Superba

Ola xente, qué tal?

Antes de nada toca explicar o título do post de hoxe: Sabedes por qué a Genova lle chaman a «superba». Pois superba significa soberbia, e o nome ven de que a cidade está encaramada á montaña, asomándose ó mar, de modo que se chegas en barco semella que te mira dende o alto, como presuntuosa. ¿Curioso, eh? Pois todo isto ven simplemente a que o día do que vos vou falar foi o que dedicamos Carlos, Miguel e máis eu a visitar os monumentos máis coñecidos da cidade. Imos aló!

carlos

miguel

maria

A primeira parada do percorrido era en teoría Corso Italia e Boccadasse, pero o mal tempo fixo que dedicaramos a xornada ós monumentos máis destacados da cidade. De todas maneiras non quixemos que Miguel pasara por Genova sen ver o paseo marítimo, así que salimos un pouco do percorrido habitual e baixamos pola Fiera di Genova (a feria de mostras). As paradas foron as habituáis: Piazza de Ferrari, Gallería Mazzini, Via Roma, Piazza Fontaine Marose, Via Garibaldi, Splanata Castelletto, Piazza della Annunziata (e parada para probar a focaccia seca), Porta dei Vacca, Via del Campo, tenda de Fabrizio de Andrè, Piazza de Caricamento, Palazzo San Giorgio, paseo polos vicoli, Catedral de San Lorenzo (e parada para probar a focaccia formaggio di Recco), Chiesa di San Matteo, Porta Soprana, casa de Cristoforo Colombo, Chiostro Sant’Andrea, Santa María di Carignano, S. Giacomo, un paseo por Via Andrea Podestà por enrriba de Via XX Settembre ata a igrexa di Santo Stefano, e por último (e non sen tempo…) un pouco de exercicio na pista de xogos do parque que hai no viale IV Novembre.

pozo

Buf! A verdade é que só con lelo xa da fatiga ¿non? Pois menos mal que para descansar tiñamos o aperitivi do Palazzo Ducale, e logo un gelato de la Cremeria delle Erbe. A questo punto, xa servidiños de comida italiana, chegounos a hora de ir para casa, que ó día seguinte tocaba ir a Montecarlo, e precisábamos repoñer forzas para aproveitar a viaxe ó máximo.

Desfrutade das fotos. Un besiño xente, ata mañá!!