Ola xente, qué tal?

Por aquí todo ben, coma sempre. Agora mesmo dicíndolle adeus á fin de semana, e dándolle a benvida ó luns coas pila cargadas. Como prometera no post de onte, aproveitei a mañá do domingo para estudiar, e así puiden baixar pola tarde a dar unha volta polo centro de Genova, con cappuccino incluido para repoñer forzas despois da intensa (pero infructuosa) tarde de compras.

¿A que da gusto ir de tendas por rúas como esta? A primeira foto é duns pórticos que hai na Via XX Setembre, unha das rúas máis importantes do centro de Genova. É incrible ver a mistura de mosaicos e columnas maxestuosas cos escaparates das tendas máis coñecidas (debaixo destes arcos acaban de abrir un Benetton).

A segunda é de Via San Vincenzo, unha rua peatonal paralela a XX Setembre que está chea de cafeterías e focaccerias. É imposible parar por aquí e non comprar algo nalgun destes fornos, o cheiro a focaccia recén feita enche toda a rúa…

¡Qué ben senta o domingueo! Moito ánimo coa semana que empeza, mañá falamos outro rato. Bicos!

Hola a tod@s, qué tal?

Por aquí todo bien, como siempre, pasando el tiempo entre apuntes y paseos a la facultad. Estos días estoy yendo a estudiar al departamento de ingeniería mecánica, el DIPTEM, porque hay arriba una biblioteca con mesas que está habilitada como zona de estudio. Así aprovecho el ambiente de productividad para concentrarme y hago algún descansillo de socialización con i miei compagni di ingegneria meccanica.

La actualización de hoy es otra vez de curiosidades sobre Genova. Os quiero enseñar unas fotos que saqué esta mañana camino de la facultad. Parece como si hubiese alguien por aquí al que le gustara declararse con graffitis, no paro de encontrarme pintadas de estas por todas partes!

Creo que se entiende bastante bien lo que dicen, pero por si acaso… La primera dice «quiero volver al paraíso y sólo estando contigo puedo hacerlo«, y la segunda «te amo sobre todas las cosas«.

Mañana post musical, que esta tarde tengo ensayo otra vez!! Mañana nos vemos otra vez por aquí.

Bicos para tod@s!!

Ola xente, qué tal?

Por aquí todo ben, coma sempre. A única novidade é que xa puiden cambiar os apuntes que teño enriba da mesa. Tiven onte aquel esame tan longo de Macchine 1, e saquei… outro 30! Estou moi contenta porque aínda que era moita materia, só ma convalidaban pola metade dunha asignatura de España, e a outra metade xa a tiña aprobada doutro esame que fixera aquí antes de nadal, así que agora sí podo dicir que teño aprobada a asignatura de «Máquinas Térmicas e Hidráulicas», unha das máis complicadas de 4º en Ferrol.

Pois polo demáis sigo coa rutina, indo á facultade a estudiar, coidando das rosas, dando un paseo de cando en vez pola cidade, e retomando o ritmo no ximnasio. Onte estivemos nunha actividade nova que se chama «Fit Boxe Power», de aí o título do post de hoxe.

Consiste en facer unha coreografía na que se misturan pasos de aeróbic con golpes de puños e patadas, (non vos preocupedes, non hai que poñer a cara, os golpes se dan ó aire ou a un saco, jej). A verdade é que estivo moi ben, alomenos foi unha experiencia nova o de pegarlle patadas a un saco de boxeo, e despois de estar encerrada en casa tanto tempo preparando os exames era xusto o que precisaba.

A ver se mañá teño máis que contarvos, que estes días cos exames e a falta de actividade estou a quedar sen ideas para as actualizacións (acéptanse suxerencias…). Moitos bicos para todos, vemonos!!

PD: Na barra da dereita tendes un novo marcador de conta atrás para a viaxe a Roma da que vos falara. É que agora que sei cómo funciona non podo deixar de poñelo…

Ola xente!

Hoxe unha actualización das de antes, daquelas nas que vos contaba o que ía descubrindo da cultura italiana.

Hai uns días chegamos a casa e atopamos esta boneca no portal.

Polo visto é tradición aquí poñer un sinal destes na porta de casa cando hai un nacemento no edificio. Habitualmente o boneco é azul se é un neno, ou rosa se é unha nena. Dixéronnos os compañeiros da facultade que como pasa sempre, é unha tradición que se va perdendo, pero que é habitual anunciar tamén outro tipo de eventos: vodas, defuncións…

Como anécdota, contounos un dos compañeiros de clase que no seu edificio vive unha muller moi vella. Un día puxeron na porta da súa casa un lazo negro para avisar de que morrera un veciño. Pois a pobre da muller que non tiña nada que ver, tiña xente timbrando todo o día para darlle o pésame á súa familia, porque polo visto estaba de pimeira na lista de candidatos, jej. 

Bueno, sigo co repaso de Macchine 1, a ver se remato dunha vez. Mañá xa vos conto como me foi. Bicos!

PD: Feliz 26!