La scoperta della Superba

Ola xente, qué tal?

Antes de nada toca explicar o título do post de hoxe: Sabedes por qué a Genova lle chaman a «superba». Pois superba significa soberbia, e o nome ven de que a cidade está encaramada á montaña, asomándose ó mar, de modo que se chegas en barco semella que te mira dende o alto, como presuntuosa. ¿Curioso, eh? Pois todo isto ven simplemente a que o día do que vos vou falar foi o que dedicamos Carlos, Miguel e máis eu a visitar os monumentos máis coñecidos da cidade. Imos aló!

carlos

miguel

maria

A primeira parada do percorrido era en teoría Corso Italia e Boccadasse, pero o mal tempo fixo que dedicaramos a xornada ós monumentos máis destacados da cidade. De todas maneiras non quixemos que Miguel pasara por Genova sen ver o paseo marítimo, así que salimos un pouco do percorrido habitual e baixamos pola Fiera di Genova (a feria de mostras). As paradas foron as habituáis: Piazza de Ferrari, Gallería Mazzini, Via Roma, Piazza Fontaine Marose, Via Garibaldi, Splanata Castelletto, Piazza della Annunziata (e parada para probar a focaccia seca), Porta dei Vacca, Via del Campo, tenda de Fabrizio de Andrè, Piazza de Caricamento, Palazzo San Giorgio, paseo polos vicoli, Catedral de San Lorenzo (e parada para probar a focaccia formaggio di Recco), Chiesa di San Matteo, Porta Soprana, casa de Cristoforo Colombo, Chiostro Sant’Andrea, Santa María di Carignano, S. Giacomo, un paseo por Via Andrea Podestà por enrriba de Via XX Settembre ata a igrexa di Santo Stefano, e por último (e non sen tempo…) un pouco de exercicio na pista de xogos do parque que hai no viale IV Novembre.

pozo

Buf! A verdade é que só con lelo xa da fatiga ¿non? Pois menos mal que para descansar tiñamos o aperitivi do Palazzo Ducale, e logo un gelato de la Cremeria delle Erbe. A questo punto, xa servidiños de comida italiana, chegounos a hora de ir para casa, que ó día seguinte tocaba ir a Montecarlo, e precisábamos repoñer forzas para aproveitar a viaxe ó máximo.

Desfrutade das fotos. Un besiño xente, ata mañá!!

Segundo día en Genova

Ola xente, qué tal?

Por aquí todo ben, tentando recuperar o ritmo nas actualizacións, que hai tempo que vos teño abandonados. Falabamos onte do primeiro día de Carlos en Genova, así que per forza hoxe toca falar do segundo, aínda que do que se ven chamando día non teño moito que contar: durmimos toda a mañá, almorzamos, baixamos a dar unha volta polo centro estilo domingueiros, aperitivi de rigor despois dunha noite de venres nos vicoli genovese, e ás 20:00 a Brignole para ir recoller a Miguel que viña de visita, facendo unha parada de 4 días no seu tour italiano. De todo isto só teño anécdota do aperitivi, xa que polo visto aquí en Italia seguen a celebrar as postas de largo (non sei por qué non me sorprende…) e mentres comiamos a reventar no Mente Locale, viamos pasar a redor un montón de tías vestidas de primeira comuñón. Poño por aquí unha foto que a verdade é que está digno de ver…

vacaciones-en-genova-038-serata-genovesa

vacaciones-en-genova-041-serata-genovesa

Unha vez que nos encontramos con Miguel, voltamos para casa a deixar as maletas. Sistemamos todo un pouco, Miguel cea (nós morreriamos se comemos algo máis…), falamos do que imos facer o resto dos días, e nos poñemos ghuapos para baixar a ensinarlle a Miguel cómo é unha serata en Genova. Local Medieval, Piazza delle Erbe e focaccia de camiño a casa… todos os elementos indispensables dunha noite por aquí!! Cándo repetimos?

vacaciones-en-genova-062-serata-genovesa

Coma sempre deixo por aquí unas fotos para ilustrar a crónica. Ata mañá rapaces, un besiño!!

Vuelta a Genova

Ciao ragazzi! Come va?

Aquí estoy otra vez haciendo repaso de mis aventuras por Genova. Una vez más os pido perdón por la falta de novedades de los últimos días, pero esta vez tengo justificación: primero que tuve que recluirme en la biblioteca para el examen que tuve el martes 28 (un 30!!!), y luego que nos fuimos de puente del 1 de mayo a Soanne, el pueblo de una amiga, que está entre Las Marcas y Emilia Romagna. Pero bueno, de todo esto hablaré más adelante, como siempre con comentarios y fotos de cada momento, pero ahora vamos a seguir donde lo dejamos…

Me había quedado con el resumen resumidísimo de lo que fueron mis últimas 2 semanas en Coruña, así que ahora me toca seguir con la vuelta a Genova, que esta vez no fue sola sino con Carlos. La jornada de viaje no tiene mucho que contar, simplemente que acabamos hasta arriba de aeropuertos, aviones, trenes y buses… qué paliza!! Lo bueno es que en casita nos esperaban Zaira y Sergio con una pizza calzone del vulcano!! Mmmmmm…

Al día siguiente excursión por Genova. La verdad es que Carlos me lo pone cada vez más difícil, que con tantas visitas me estoy quedando sin ciudad que enseñarle. La propuesta es ir a Pegli en el navebus con Sergio y Zaira, y luego ver allí el jardín de villa pallavicini. Cuando llegamos al puerto nos enteramos que por la mala mar han decidido cortar el servicio, así que tenemos que ir hasta allí en el bus…

vacaciones-en-genova-005-pegli

Después de unos 40 minutos de atascos por fin llegamos a Pegli. Rastreamos el paseo marítimo en busca de un panificio para comprar un poco de focaccia y todo cerrado. Nos cruzamos con una señora y le preguntamos cómo es que no hay nada abierto y nos mira como si fuésemos marcianos: «Es que son casi las 3!!», acabáramos!! jej. No nos rendimos, el Coop está abireto al mediodía, y en la sección de panadería también venden focaccia. Además nos da la oportunidad de probar la farinata, que es una especie de tarta salada hecha con harina de garbanzos muy típica de Genova. Nos cogemos todo el petate y nos vamos a comer a un banco del paseo marítimo, pero en cuestión de un par de minutos el cielo se encapota por completo y empieza a llover, bueno, no sólo llueve, sino que graniza. Decidimos ir a tomar un heladillo mientras se calma el tiempo y cuando por fin deja de llover nos encaramamos a Villa Pallavicini. Del parque no tengo mucho que contar, que ya os había hablado de él cuando fuimos Zaira y yo solas. La única anécdota es que como había llovido estaba todo un poco resbaladizo, y subiéndome a un puentecillo para sacar una foto resbalé, y me pegué la culada de mi vida!! Jejjej, toda la semana con moratones…   

vacaciones-en-genova-032-pegli

Volvimos para casa otra vez en bus, pero siendo esta vez un viaje mucho más largo y cansado, porque era hora punta y no dábamos avanzado entre el tráfico. Ah! y por la noche pizzería Ravecca y Piazza delle Erbe, que es viernes y hay que disfrutar del ambiente!!

Mañana más chic@s, un besiño!!

A Festa das Filloas

Después de la «Festa della Paella» llega el siguiente evento gastronómico de Via Trento: «A Festa das Filloas»!!! Si es que desde que tenemos batidora ya no sabemos qué hacer!!

Menos mal que esta vez el trabajo no fue tanto, y no hubo incendios ni incidentes de ningún tipo… Esta vez la fiesta se resumió a unas pizzas del Vulcano, y de postre filloas: solas, con azúcar, con nata, con nutella, con mermelada de manzana casera…

filloas-14

Ahí me tenéis en las fotos de maestra de ceremonias haciendo las filloas. Prometo que el año que viene haré alguna fiesta así también para los de aquí, que parece que sólo cocino para los de fuera!!!

filloas-15

Y con una sartén normal de las de toda la vida!! Y sin quemarme los dedos!!

filloas-16

Un besiño rapaces!! Ata mañaaaaaa!!

Pegli e Villa Pallavicini

Hola a tod@s, qué tal?

Vamos a seguir conociendo rinconcillos de Genova. El 22 de marzo fue el momento que escogimos para la segunda de las actividades propuestas por el bote de los eventos: excursión a Pegli en el Navebus y visita al parque de Villa Pallavicini.

img_0813

A eso de las dos de la tarde nos fuimos hacia el puerto de Genova para coger el navebus. Es un barco que forma parte de la red de transporte público de Genova, y hace un recorrido entre Caricamento (al lado del acquario) y Pegli en unos 30 minutos. Así se puede ver toda la zona de Poniente de Genova desde el agua.

img_0822

Después del paseillo por mar llegamos a Pegli, unas fotos en el paseo marítimo, una parada en una heladería para coger fuerzas y pedir información sobre lo que hay que ver allí, y nos vamos de turisteo. Estas fotos son de La Villa Durazzo-Pallavicini, es un parque enorme de estilo romántico y a la vez jardín botánico. Dentro de la Villa está también el museo de arqueología ligur.

img_0846

Y como no podemos ir a ningun sitio sin hacer el indio… jej, ¿a que está chula la foto?

img_0848

Bueno chic@s, con estas fotos de paisajes idílicos os dejo hasta mañana. Besiños para tod@s, ciaooooo!

Andiamo a Nervi!!

A excursión a Nervi foi a primeira proposta do noso bote de eventos. Xa vos falara hai uns días dun dos paseos que deramos Zaira e máis eu ata ó quartiere de Quinto. Pois xusto a continuación está Nervi, que forma parte tamén do territorio municipal de Genova, e é famoso polo seu paseo marítimo e polo gran parque que hai ó seu carón, unha unificación de tres vilas privadas (Serra, Gropallo e Grimaldi) durante a década dos anos vinte.

nervi-02

A iso das 11 da mañá, e despois dunha parada técnica no super do barrio para comprar os bocatas da comida, fumos coller o autobús número 15 que nos levaría ata Nervi. O resto do día se conta en poucas palabras: sol, siesta, uns toques de balón, bocatas e máis sol.

nervi-41

nervi-48

Acabamos a xornada cun xelado na parada do autobús, e así concluíu a primeira das nosas excursiones escollidas ó chou no noso bote dos eventos. Ata mañá rapaces, biquiños!!

Festa della paella

Ciao ragazzi, come va?

Sigo poniéndome al día con las actualizaciones, contándoos lo que fue pasando por aquí justo después de los viajes varios del mes de marzo. Hoy nos remontaremos al 20 de marzo, el día de la «Festa della Paella».

Durante todo este tiempo ya os fui hablando un poco de nuestros compañeros de facultad. La verdad es que tenemos un grupo de amigos bastante majete: nos acogieron de maravilla, nos dan consejos sobre la facultad, nos orientan sobre los profesores, nos ayudan cuando tenemos cualquier duda sobre la ciudad… Han hecho un montón de cosas por nosotros, así que ya iba siendo hora de que tuviésemos un detalle con ellos. Así nació la idea de la «Festa della Paella», una cena en nuestra casa con todos los compañeros de facultad, para ofrecerles un menú típico español (salvando los posibles inconvenientes de la falta de alimentos «da terra»).

Poco a poco una simple cena se fue convirtiendo en el evento del siglo, durante la semana previa íbamos dedicando la hora de la cena a ultimar los detalles que quedaban pendientes: hacer elementos de decoración con material de reciclaje, descargar música en español, desarrollar un poco más el menú… Esta foto es un ejemplo de lo que os estoy contando. Aquí estamos haciendo farolillos con servilletas de papel.

festa-della-paella-02

El menú final fue: pantumaca, un par de tortillas de patata, paella de pollo y verduras, bizcocho con una bola de helado, y luego el café y… ¡queimada!

festa-della-paella-08

En nuestra defensa diré que no es nada fácil hacer un menú así de completo para 11 personas siendo sólo dos para cocinar, porque lo que parecía muy fácil en teoría se fue complicando poco a poco… Os cuento:

1.- Una tortilla de 10 huevos: Que una tortilla con 7 huevos no quede suficientemente jugosa, no significa que a la siguiente le puedas hechar todos los que te quedan en casa. Esa lección la aprendimos perfectamente cuando vimos las patatas flotando en la mezcla antes de echarla al fuego… Mi má!!, aquello se salía de la sartén, y para darle la vuelta… cómo pesaba!!! si le dábamos con la espumadera para remeter los bordes cuando ya estaba girada y se movía como un flan!!! Al final todo salió bien, no nos cayó nada, aunque acabamos con una tortilla tan alta como una tarta nupcial!!

2.- ¿Tenemos extintor?: Como no queríamos quedar mal con los invitados, hicimos un primer ensayo con la queimada antes de que llegara el público: cogimos una pota, vaciamos la botella de grappa, echamos unos granos de café, un par de mondas de limón… Luego, llegó el momento de ver si éramos capaces de hacer que aquello prendiera… mejor poco aguardiente en el cazo, sin azúcar… ¿lo calentamos?

Pues mientras Zaira miraba en internet la proporción exacta de azúcar por litro de grappa, me tocó a mi poner el cazo encima de los hornillos de la cocina para que fuese cogiendo temperatura. No nos dimos cuenta de que quedaba un poco en el fondo, y al cabo de unos segundos aquello empezó a arder. Resultado final: yo corriendo por la cocina al más puro estilo Benny Hill y gritando «sí que prende, sí que prende!!». En plena carrera las llamas se consumieron, así que seguimos con los experimentos mientras nos reíamos de lo que había pasado.

Al cabo de 1 par de minutos empezó a oler a quemado, y entonces Zaira con cara de susto empezó a señalar detrás de mi: «María, María, María!». El servilletero estaba ardiendo, por lo visto en mi carrera anterior había saltado el fuego a las servilletas de papel, y en ese tiempo se había ido formando una hoguerita. Otra vez el Benny Hill: voy a cogerlo con las manos, no plástico ardiendo+piel=malo, me doy la vuelta y cojo una manopla, espera, creo que tengo 2 manos, mejor vuelvo y cojo otra… al final la masa informe de plástico amarillo acabó en el fregadero y conseguimos sofocar las llamas con el grifo. No hubo heridos, sólo el servilletero, y tuvimos anécdota para toda la noche.

3.- Bizcocho vuelta y vuelta: Cuando hablaba de los inconvenientes de falta de ingredientes «da terra» me refería, además de a las patatas dulces italianas, a que no hay sobres de Levadura Royal. La única levadura en polvo que encontramos fue aromatizada a la vainilla, así que cogimos otra que decía que era especial para repostería. Cuando la abrimos vimos que eran unos granillos. Había que disolverlos en agua caliente, dejarlo reaccionar unos minutos y luego mezclar. Para entretenerte está genial, pero para que te suba el bizcocho sí que no vale. Con mi aplia experiencia en el mundo de la cocina, se me ocurrió pensar que aunque un día metas un bizcocho en el horno y no suba, no pasa nada, porque al día siguiente puedes volver a meterlo e igual cambia de opinión. Así nació la idea del «bizcocho vuelta y vuelta», que es el clásico bizcocho de yogur, con una masa totalmente compacta y horneado por arriba y por abajo. Lo mejor de la noche, cuando lo probaron y preguntaron si era tarta de manzana, jej.

festa-della-paella-16

festa-della-paella-22

Pasamos momentos de tensión durante toda la tarde, además de los ya relatados, la falta general de material de cocina y de tiempo para organizar todo, sin embargo podéis ver en las fotos que al final comimos de miedo, y lo pasamos genial. Ahora hay que buscar fecha para la próxima, pero antes habrá que hacerse con un servilletero nuevo ¿no?

Ci vediamo domani!! Un bacione ragazzi!!

Andiamo a suonare!!

Ciao ragazzi, come va?

Hace tiempo que no se ve por aquí una actualización musical, verdad? Queréis ver un video de una de las últimas veces que fui a tocar con mi «banda»? Pues aquí lo tenéis, con todos vosotros, en exclusiva, en vivo y en directo… Butterflyz, de Alicia Keys!!

 

«La sobre-mensa»

Ciao ragazzi, come va?

Sigo poniéndome al día con lo que fue pasando por aquí después de los viajes del mes de marzo. La actualización de hoy no va dedicada a ningún evento particular, sino a lo que viene siando mi día a día en la facultad, concretamente a lo que pasa entre las 12 o 1 y las 14: la hora de la mensa y la sobre-mensa!!

Aunque parezca mentira aquí comemos entre las 12 y la 1 del mediodía, porque aunque en España llamamos mediodía a un intervalo amplio entre la 1 y casi las 4 de la tarde, en Italia «mezzogiorno» significa las 12 de la mañana, así como «mezzanotte» son las 12 de la noche. Es gracioso escuchar: «ci vediamo a mezzogiorno e mezza di fronte alla mensa», que sería literalmente: «nos vemos a mediodía y media delante del comedor»!!

dsc01583

A lo que iba, a eso de las 12 de la mañana nos vamos a hacer cola al comedor de la universidad. Hay que decir que la comida es bastante buena, y sobre todo abundante, y el precio increíble. Para nosotros que somos Erasmus el menú es de 3€, e incluye un primero, que suele ser un potaje, pasta o arroz, un segundo de carne o pescado, y un «contorno» que es otro invento italiano, que sería básicamente el acompañamiento del segundo, es decir, una ensalada, unas judías, puré… el menú incluye además 2 postres y todo el pan que quieras coger.

Cuando acabamos de comer llega el momento del café. Normalmente lo cogemos en la maquinita de la entrada de la facultad por 0,30€, pero si estamos sibaritas nos acercamos a la cafetería de la facultad y nos tomamos unos espressi (diminutos) por 0,70€.

dsc01598

dsc01599

Y llega ya el momento de la «sobre-mensa«, barajas fuera y… a jugar!! De momento tenemos dos juegos por excelencia: la briscola (parecido al tute pero con unas reglas un tanto extrañas) y la scopa, nuestra escoba de toda la vida. Y así pasamos el tiempo hasta las 2, que tenemos que desmontar el chiringuito porque empiezan otra vez las clases.

Hasta aquí la actualización de hoy, un bacione ragazzi, ci vediamo!!.

Quartiere di Carignano

Aquí estamos otra vez las dos jubiladas de paseo… hoy vamos a intentar descubrir alguna zona que no conozcamos… menos mal que Genova es grande, que si no…

Primera parada: Pizzeria 23 Febraio, no porque queramos ir a comer, que son las 3 de la tarde, sino porque aquí trabaja un compañero nuestro de facultad, y así ya la tenemos ubicada… ¿y ahora? Vamos a explorar por el parque que hay encima de Piazza della Vittoria. Allí descubrimos que había un mirador que daba hacia nuestra zona. Se distingue nuestra casa, el cámpus, el hospital…

dsc01574

Seguimos caminando y nos dirigimos a Carignano, uno de los barrios de «alto standing» de Genova. Avenidas anchas, palazzos impresionantes, y un par de iglesias enormes, la ya conocida Santa María de Carignano, y otra también impresionante dedicada a San Giacomo.

Explorando, explorando, y sin saber cómo, llegamos hasta la zona de los vicoli en el casco histórico de la ciudad, así que para completar el paseo nos fuimos hasta Piazza Fontaine Marose, en la entrada de Via Garibaldi, y volvimos a casa siguiendo el camino que hacíamos en el primer semestre para volver de las clases de italiano. Algo más de dos horillas caminando, y una parte más de Genova que acabamos de descubrir…

Al llegar a casa les hago a los compas una propuesta: teniendo en cuenta que se acerca el buen tiempo, y que este reparto desigual de las asignaturas entre los dos semestres nos deja mucho tiempo libre, se nos están acumulando las propuestas, y la falta de organización puede llevarnos a no llevar ninguna a cabo… así nace… «El Bote!!!».

dsc01575

Está lleno de papelillos con cosas que queremos hacer en lo que nos queda de Erasmus, desde ir al cementerio de Genova (no somos raros, es muy famoso!!), hasta alquilar un coche e irnos en un fin de semana a conocer la Toscana. Todos los domingos sacamos un papelillo que nos dice lo que nos toca hacer el fin de semana siguiente, y tenemos toda la semana para organizarlo, ¿a que mola?.

Bueno, os dejo por hoy, mañana os sigo contando de la semana, aburiñooooo!!