Viaggio a Soanne

Ola xente, qué tal?

Non sei se o recordaredes, pero aí atrás cando pasara tanto tempo sen contarvos novedades, xa vos dixera que foran unhas datas bastante axetreadas… Estivo a visita de Carlos e Miguel a Genova, logo o esame de Gestione, e por último a viaxe a Soanne, un piccolo paese no nordeste de Italia que é a aldea da moza dun dos nosos compañeiros de facultade. 

mapa

O xoves 30 de abril ás 6:30 da mañá (buf!!) xa estabamos arrancando motores, e unhas 5 horas máis tarde chegábamos ó noso primeiro destino: San Marino! Paseando polas súas rúas empedradas semella que se parase o tempo, e aínda máis cando fumos nós, porque aínda que a néboa non deixaba desfrutar da paisaxe, contribuía a crear ese ambiente de illamento do resto do mundo.

soanne-img_1623-012

Paseamos entre os comercios (moi económicos, alí non hai impostos!!), paramos para comer (lasagna, spaguetti…), e visitamos as súas famosas torres polo paso delle streghe (ou ó que chamariamos nós, paso das meigas), e ata puidemos coñecer a Pinocchio!!

soanne-img_1631-024

Xa pola tarde collimos o coche outra vez e fumos ata Soanne. A viaxe foi lunga así que o tomamos con calma. Coñecimos ós avós de Chiara, preparamos a casa para durmir, descansamos un pouco, unha ducha… e a comer outra vez!

O posto elexido foi o Ristorante Dal Pescatore, no Lago di Andreuccio. Alí puidemos probar a piadina, un prato típico da rexión, ademáis da cassone, que ven sendo unha piadina dobrada e rechea, máis ou menos como unha pizza calzone, pero feita coa masa da piadina.

soanne-img_0914-098

E coa panza chea remata o noso primeiro día de excursión. Mañá sigo coa crónica da viaxe. Moitos bicos xente, ata mañaaaaa!!

Ricetta di Tiramisù

Hola a tod@s!! qué tal?

Ya estoy otra vez por aquí poniéndome al día con el blog. Decía en la última actualización, que el 15 de abril había hecho un tiramisù en casa para celebrar el cumple de mi parde. Ya que tanta gente me pidió la receta os la voy a poner por aquí para que experimentéis también vosotros en casa. De todas formas os diré que no se la pedí a ningún italiano. Aúnque ya tuve la suerte de probar varios tiramisùs caseros desde que estoy por aquí, y pregunté cómo se hacía, pero las dosis exactas de cada ingrediente las tuve que buscar en internet. Allá vamos!!

tiramisu

Ingredientes para 8 personas: cacao en polvo, café (dos o tres cafeteras, según el tamaño), 500 gr de queso mascarpone, 5 o 6 huevos (según el tamaño), 125 gr de azúcar, 400 gr de bizcochos de soletilla.

Preparación: El primer paso es preparar el café que nos servirá para empapar los bizcochos, así que lo hacemos y lo dejamos templar. Después mezclamos las yemas de los huevos con la mitad del azúcar y lo batimos todo bien. A continuación añadimos el mascarpone y batimos de nuevo. El siguiente paso consistirá en batir las claras a punto de nieve con el resto del azúcar, para después unirlo a la mezcla de yemas y mascarpone ayudándonos de una cuchara de madera. Este proceso debe hacerse poco a poco para evitar que las claras pierdan volúmen. Ya hemos preparado la crema del tiramisù! Ahora cogemos el molde en el que vayamos a presentar el postre y cubrimos ligeramente la base con un poco de esta crema. Ahora extendemos los bizcochos de soletilla por encima, y ayudándonos de una cuchara vertemos un poco de café por encima. Tienen que estar húmedos, pero no empapados en café. A continuación extendemos otra capa de crema hasta recubrir los bizcochos por completo. Este proceso se repite idénticamente en la siguiente capa. Normalmente se hacen dos, pero puede que el recipiente que utilicéis no os lo permita. Una vez completada la última capa con la crema, expolvoreamos la superficie con un poco de cacao amargo (solución de andar por casa: también vale el colacao). Antes de comerlo debe estar unas 3 horas en la nevera para que asiente y gane consistencia. Que aproveche!! o mejor dicho Buon appetito!!

Espero comentarios sobre vuestras versiones de la receta. Un bacione, a domani!!

A Festa das Filloas

Después de la «Festa della Paella» llega el siguiente evento gastronómico de Via Trento: «A Festa das Filloas»!!! Si es que desde que tenemos batidora ya no sabemos qué hacer!!

Menos mal que esta vez el trabajo no fue tanto, y no hubo incendios ni incidentes de ningún tipo… Esta vez la fiesta se resumió a unas pizzas del Vulcano, y de postre filloas: solas, con azúcar, con nata, con nutella, con mermelada de manzana casera…

filloas-14

Ahí me tenéis en las fotos de maestra de ceremonias haciendo las filloas. Prometo que el año que viene haré alguna fiesta así también para los de aquí, que parece que sólo cocino para los de fuera!!!

filloas-15

Y con una sartén normal de las de toda la vida!! Y sin quemarme los dedos!!

filloas-16

Un besiño rapaces!! Ata mañaaaaaa!!

Festa della paella

Ciao ragazzi, come va?

Sigo poniéndome al día con las actualizaciones, contándoos lo que fue pasando por aquí justo después de los viajes varios del mes de marzo. Hoy nos remontaremos al 20 de marzo, el día de la «Festa della Paella».

Durante todo este tiempo ya os fui hablando un poco de nuestros compañeros de facultad. La verdad es que tenemos un grupo de amigos bastante majete: nos acogieron de maravilla, nos dan consejos sobre la facultad, nos orientan sobre los profesores, nos ayudan cuando tenemos cualquier duda sobre la ciudad… Han hecho un montón de cosas por nosotros, así que ya iba siendo hora de que tuviésemos un detalle con ellos. Así nació la idea de la «Festa della Paella», una cena en nuestra casa con todos los compañeros de facultad, para ofrecerles un menú típico español (salvando los posibles inconvenientes de la falta de alimentos «da terra»).

Poco a poco una simple cena se fue convirtiendo en el evento del siglo, durante la semana previa íbamos dedicando la hora de la cena a ultimar los detalles que quedaban pendientes: hacer elementos de decoración con material de reciclaje, descargar música en español, desarrollar un poco más el menú… Esta foto es un ejemplo de lo que os estoy contando. Aquí estamos haciendo farolillos con servilletas de papel.

festa-della-paella-02

El menú final fue: pantumaca, un par de tortillas de patata, paella de pollo y verduras, bizcocho con una bola de helado, y luego el café y… ¡queimada!

festa-della-paella-08

En nuestra defensa diré que no es nada fácil hacer un menú así de completo para 11 personas siendo sólo dos para cocinar, porque lo que parecía muy fácil en teoría se fue complicando poco a poco… Os cuento:

1.- Una tortilla de 10 huevos: Que una tortilla con 7 huevos no quede suficientemente jugosa, no significa que a la siguiente le puedas hechar todos los que te quedan en casa. Esa lección la aprendimos perfectamente cuando vimos las patatas flotando en la mezcla antes de echarla al fuego… Mi má!!, aquello se salía de la sartén, y para darle la vuelta… cómo pesaba!!! si le dábamos con la espumadera para remeter los bordes cuando ya estaba girada y se movía como un flan!!! Al final todo salió bien, no nos cayó nada, aunque acabamos con una tortilla tan alta como una tarta nupcial!!

2.- ¿Tenemos extintor?: Como no queríamos quedar mal con los invitados, hicimos un primer ensayo con la queimada antes de que llegara el público: cogimos una pota, vaciamos la botella de grappa, echamos unos granos de café, un par de mondas de limón… Luego, llegó el momento de ver si éramos capaces de hacer que aquello prendiera… mejor poco aguardiente en el cazo, sin azúcar… ¿lo calentamos?

Pues mientras Zaira miraba en internet la proporción exacta de azúcar por litro de grappa, me tocó a mi poner el cazo encima de los hornillos de la cocina para que fuese cogiendo temperatura. No nos dimos cuenta de que quedaba un poco en el fondo, y al cabo de unos segundos aquello empezó a arder. Resultado final: yo corriendo por la cocina al más puro estilo Benny Hill y gritando «sí que prende, sí que prende!!». En plena carrera las llamas se consumieron, así que seguimos con los experimentos mientras nos reíamos de lo que había pasado.

Al cabo de 1 par de minutos empezó a oler a quemado, y entonces Zaira con cara de susto empezó a señalar detrás de mi: «María, María, María!». El servilletero estaba ardiendo, por lo visto en mi carrera anterior había saltado el fuego a las servilletas de papel, y en ese tiempo se había ido formando una hoguerita. Otra vez el Benny Hill: voy a cogerlo con las manos, no plástico ardiendo+piel=malo, me doy la vuelta y cojo una manopla, espera, creo que tengo 2 manos, mejor vuelvo y cojo otra… al final la masa informe de plástico amarillo acabó en el fregadero y conseguimos sofocar las llamas con el grifo. No hubo heridos, sólo el servilletero, y tuvimos anécdota para toda la noche.

3.- Bizcocho vuelta y vuelta: Cuando hablaba de los inconvenientes de falta de ingredientes «da terra» me refería, además de a las patatas dulces italianas, a que no hay sobres de Levadura Royal. La única levadura en polvo que encontramos fue aromatizada a la vainilla, así que cogimos otra que decía que era especial para repostería. Cuando la abrimos vimos que eran unos granillos. Había que disolverlos en agua caliente, dejarlo reaccionar unos minutos y luego mezclar. Para entretenerte está genial, pero para que te suba el bizcocho sí que no vale. Con mi aplia experiencia en el mundo de la cocina, se me ocurrió pensar que aunque un día metas un bizcocho en el horno y no suba, no pasa nada, porque al día siguiente puedes volver a meterlo e igual cambia de opinión. Así nació la idea del «bizcocho vuelta y vuelta», que es el clásico bizcocho de yogur, con una masa totalmente compacta y horneado por arriba y por abajo. Lo mejor de la noche, cuando lo probaron y preguntaron si era tarta de manzana, jej.

festa-della-paella-16

festa-della-paella-22

Pasamos momentos de tensión durante toda la tarde, además de los ya relatados, la falta general de material de cocina y de tiempo para organizar todo, sin embargo podéis ver en las fotos que al final comimos de miedo, y lo pasamos genial. Ahora hay que buscar fecha para la próxima, pero antes habrá que hacerse con un servilletero nuevo ¿no?

Ci vediamo domani!! Un bacione ragazzi!!

Fare la pizza

A que no sabíais que en Youtube además de videos de gente partiéndose la crisma había también recetas de cocina. ¿Alguno quiere imparare a fare la pizza con mi cocinero favorito de la tele?

Aquí os dejo a Jamie Oliver en dos videos, en uno preparando la masa y en otro haciendo dos de las pizzas más típicas en Italia. Sé que es un pecado que sea inglés y no italiano, pero además de que lo explica bastante bien, así puedo reservarme para mi el enseñaros la versión italiana cuando vuelva.

Tanti baci ragazzi, a domani!

http://www.youtube.com/watch?v=cCou0OVLN8M&feature=PlayList&p=5AF598D46A49B2C1&index=0&playnext=1 http://www.youtube.com/watch?v=wzeCYC2EtLo

Pizzeria Piedigrotta

Hola a tod@s! qué tal?

Perdón por el retraso en la actualización de hoy, pero quería aprovechar para contaros del examen de ambiental y para eso tenía que esperar al mediodía. Bueno, que tampoco sé para qué esperé porque no tengo tan buenas noticias. Esta vez me quedé en un 26, y la verdad es que acabé un poco quemada con el profe, pero bueno, estaba visto que no podían ser tan malos los nuestros y tan buenos todos los de aquí…

Cambiamos de tema y vamos con cosas mucho más interesantes, como la cena de ayer en la Pizzeria Piedigrotta para celebrar el cumple de Fabri y la Laurea del «terrone». Las pizzas geniales (y los postres, mmm…), pero lo mejor la compañía.

img_1986

En la foto estamos, de izquierda a derecha Juampi, yo, Chiara, Khaled, Andrea, Francesco (el que presentaba el proyecto fin de carrera y se distingue notablemente del resto por la corbata, jej), su novia (ya sabéis que soy mala para los nombres, bastante es que me acuerde de todos los demás!), Fabri (el cumpleañero), y detrás de la cámara Massi.

Pizzas para todos, bebida, meringata e tiramisù de postre, un licorcillo digestivo, café (espresso por supuesto!)… ¡se me hace la boca agua sólo de acordarme!!. Otro sitio que queda añadido a mi guía casera de restaurantes (que se está haciendo cada vez más extensa, parezco Homer cuando era crítico de cocina!).

img_2002

Os dejo por aquí otra fotillo del grupo en la puerta de la pizzeria después de cenar, y me voy despidiendo por hoy. Mañana os cuento del ensayo musical.

Tanti baci ragazzi! A domani!

Una bella serata

Ciao ragazzi, come va?

Sé que siempre os estoy dando envidia con las pizzas y los helados, por eso… ¡hoy no voy a hacer ninguna excepción! jej.

El miércoles pasado bajamos a cenar fuera para despedir a los que se iban a Coruña estos días, para hacer exámenes de febrero (básicamente todos menos yo). Primero una pizza en la Pizzería Ravecca, un negocio pequeñito que hay cerca de Porta Soprana, y luego para hacer la digestión, visita reglamentaria a la Cremería delle Erbe (¿¿qué voy a hacer yo el año que viene sin mi helado de 1,40 € de noccioloso y giandugiotto??).

posando

cremeria

gusti

Si os da envidia ver las fotos de los helados, ya sabéis dónde hay más… Bicos para tod@s!!

Risotto

Está claro que la mejor forma de aprender a cocinar los platos típicos de un país, es compartir cocina con gente que los prepara habitualmente, y ayer por la noche yo pude disfrutar de una clase magistral de cómo preparar un risotto de verduras al más puro estilo genovés.

img_1977

Lo que veis en la foto es el risotto en fase de elaboración (mmm… qué pinta!!). Os cuento un poco por encima lo que hicimos por si queréis probar en casa (Pepe, tranquilo, es arroz pero está bueno, jej).

1.- Cubrir el fondo de la pota con aceite y sofreír cebolla y zanahoria en taquitos.

2.- Añadir el arroz y dorarlo un poquito (como cuando nosotros hacemos paella).

3.- Mezclar la salsa de tomate (yo quiero probar con tomate natural),el calabacín en daditos, un cubo de caldo concentrado y un chorrito de vino blanco.

4.- Lo dejamos un ratillo removiendo todo el tiempo hasta que veamos que va cogiendo la sustancia.

5.- Hay que tener a mano una pota con agua templada (como se ve en la foto), que vamos añadiendo cacito a cacito a medida que el arroz la va absorbiendo.

6.- El tiempo de cocción no os lo puedo decir, lo mejor es ir probando hasta que e arroz esté a nuestro gusto.

7.- Ahora sólo falta añadir los guisantes ya cocidos y listo para servir!

Ya me contaréis qué tal os quedó. Yo sigo por aquí chapando para aprovechar la mañana, que hoy que no llueve quiero ir de compras por la tarde, (porque sí, porque yo lo valgo, jej).

Bicos para tod@s!!

PD: Sólo quedan 2 semanitas!!

Mariscada!

Si é que a terra sempre tira, e por moito que fale das pizzas, das focaccias, do pesto á Genovesa, ou dos xeados de Piazza delle Erbe, coma na casa non se come en ningún sitio!!

zom

Por iso quero ensinarvos estas propostas gastronómicas que me mandaron da casa por correo electrónico. De agora en diante xa non teremos que prescindir do marisco, nin por cuestións económicas, nin por estar lonxe de Galicia… ¡E ata podemos comelo nos meses sen «r»!.

vieiras

Pois xa sabedes, que non falten os centolos, as nécoras, as cigalas ou as vieiras na vosa mesa. Con pan de molde, fiame e algo de maña na cociña, xa podedes desfrutar dos productos da terra en calquera sitio que esteades (ovunque sei, como din por aquí).

Moitos bicos enxebres! Ata mañá!!

Preparando el viaje…

Ciao ragazzi! Come va?

Por aquí sin novedad, pasando el tiempo entre apuntes de ambiental, gestiones domésticas, y algún que otro paseo por Genova. Cada vez falta menos para ese viajecillo por Italia con la familia, por eso hace unos días estuve revisando las fotos de la última vez que estuve allí, en septiembre de 2006.

¿Que si hay colas para entrar en los Museos Vaticanos? Bueno, juzgadlo vosotros mismos, jej. Este día va a ser imprescindible madrugar, porque si no apenas hay tiempo para ver nada, y de verdad que vale la pena pasar allí todo el día.

115-roma06

También me acordé de otra cosa de la que había disfrutado mucho en este viaje… los helados! Ya le enseñé a Pepe esta foto hace un par de días, y coincide conmigo en que esta heladería es una parada indiscutible en nuestro recorrido. Recuerdo dos de la misma cadena, una en el Trastevere, junto a la Iglesia de Santa María, y otra cerca de Campo dei Fiori… Mmmmmm, id pensando cuál es vuestro sabor favorito, porque allí seguro que lo tienen.

161073506_24f795a8e8

Pues nada, que nos quedan 3 semanitas para descubrir la «bella Roma»!!. Para mi va a ser la tercera visita, pero la verdad es que no me importa nada repetir, es una ciudad increíble.

Nos vemos mañana por aquí otra vez. Besiños para todos!!