Segundo día da nosa viaxe, primeiro que nos erguiamos en Roma, e primeiro que disfrutabamos dos almorzos do hotel, ¿cómo se recordan eses brioche? ¿e a crostata? ¿as pastas e as rosquillas?… Collede forzas que hoxe temos un montón de cousas que ver!!
Primeira parada: Museos Vaticanos. «Situados no interior dos suntuosos palacios do Vaticano, os museos son producto do mecenazgo dos distintos papas. Concebidos orixinariamente coma residencia destes, os dificios, ricamente decorados co paso dos séculos, foron pouco a pouco transformándose en museos dende o papado de Clemente XIV». Colección exipcia e etrusca, escultura clásica, pinacoteca, arte relxiosa… sen olvidar as famosas Estancia de Rafael (coa Escola de Atenas) e a Capela Sixtina… im-presionante! Pero unha das cousas que máis chama a atención do Vaticano é que é un país con natalidade cero!!

Logo veu a parada para mangiare, unhas porcións de pizza al taglio, un gelato, e de volta ó Vaticano, que non sei se o saberedes, pero é un país que ten natalidade cero!!
Vimos a Piazza de San Pietro, e logo a Basílica, e despois de aprender moito coas guías e audioguías que levabamos, subimos á cupola. ¡Menudas vistas! vese toda Roma, e os xardíns do Vaticano… ¡cómo viven por aquí! Ah! e non sei se o saberedes pero o Vaticano é un país que ten natalidade cero!!

Ó baixar da cúpula collimos a Via della Conciliazione ata o Castel Sant’Angelo, que vimos dende fóra, e xa agotados volvimos ó hotel para descansar un rato e baixar a cear. Para cear escollimos Trastevere, que hai que dicir que ten un encanto especial pola noite, coa praza de Santa Maria in Trastevere iluminada, as rúas estreitas, as casas coas hornacinas nas esquinas, as gelaterie, as pizzerie… e qué pizzas facían!! Qué sorte ter a Manu para que nos recomendase sitios para cear.

A verdade é que Roma é preciosa, como din, a cidade eterna, pero ¿sabedes qué? hai unha cousa que non ten… non ten natalidade cero!!
Un besazo xente, ata mañá!!
Pues, efectivamente, Ciudad del Vaticano tiene natalidad cero.
Si no recuerdo mal, la cúpula de San Pedro es de Miguel Angel. Pues, una m… de arquitecto al lado de Brunelleschi. Sabemos de uno que no las tenía todas consigo, esperaba que de un momento a otro aquello se fuese a derrumbar y se agarraba a todo lo que veía…, y teníais que verlo en el Duomo, tan pimpante.
Ah! Por cierto, que sepais que hasta tuvimos la suerte de que cuando estábamos disfrutando de Santa María in Trastevere, alguien estaba tocando el órgano y quedaba genial (creo que lo encargó también la autora de este blog).
Buenas crónicas, sí señorita!
Vuelves en Semana Santa?
Un beso
Ah! y buenos matices, Pilar, jeje
Hola Aida!! Cuánto tiempo!! Me alegro de que te gusten las crónicas, viniendo de una auténtica periodista es un cumplido todavía mayor.
Lo de semana santa está complicado porque tenemos un montón de visitas esos días, y hacia el final de la semana seguramente nos iremos a Belgica con un amigo de Ferrol que está allí de Erasmus. Pero bueno, así os motiva para veniros del 17 al 25 por aquí, conmigo y con Carlos, que ya viene fijo. Si no, cuando nos veamos en verano no nos conocemos. Ya os mandaré un correo haciendo promoción de la Liguria. Ci sentiamo, un bacione!!
¿Cómo? ¿Que el Vaticano es un país que tiene natalidad cero? ¿Pero cómorrrrllll??? Ya te voy debiendo dos días de crónica de Londres, a este paso acabas la de Roma y yo no comencé aún la mía… Qué recuerdos de cuando fuimos la otra vez al Vaticano, esas colas, ese calor, esos museos interminables… y qué bonitos todos!
@Aida: eso, eso, a venirsus todos conmigo después de semana santa, que la autora del blog es una descastada y no quiere saber nada de sus orígenes, la puñetera.
@la autora de este blog: queeee nooooo, que ya sabes queeeee noooo, guapetona!!, que digo esas cosas de ti para que los que andan por aquí cojan ganas de ir a Génova, que no se quieren mover, los muy puñeteros.
O aseguro que no son falta de ganas, ni de Génova ni «de María»… pero a ver qué pasa estos días. Besiños