Ciao ragazzi! Come va? Recordades ter lido algo disto antes no blog?
6.- Quedar coa panda ás 20:30 en Panaderas. Ir de tapas e logo a tomar algo no «balcón» do Galatea. (…)
10.- Un café con cada un, para poñernos ó día e para organizar as viaxes de tódolos que ides vir por Italia este ano.
Pois como xa dixera hai uns días, éste foi un nadal do máis intenso, e houbo tempo para todo: Para unha cea de reencontro no Asiático, (con gorros de Papá Noel e de reno incluídos), para cañas e tapas nos sitios de sempre, para celebrar un fin de ano diferente a tódos os anteriores, para recordar vellos tempos, para ir a xogar ós bolos, para celebrar o cumple de Aida… Espero que disfrutasedes destes días tanto coma min… ¡regresión! jej.
Déixovos por aquí unha montaxe con algunhas fotos destes días coa «panda». Desde aquí moitos bicos para todos, e a ver cando comezamos a facer plans para a vosa visita a Italia… Aquí vos agardo, aburiñoooo!
o prometido
se comento unha tamén se pode comentar mais
e se esto nos gusta a todos
pois supoño que mais na distancia
wapisimos todos
pero que rapido pasa o tempo cando un o esta a pasar ben
mil bicos
Breves, citas escasas…pero intensas!!
Sabéis algo que me encanta? Cuando en ocasiones pasa el tiempo y no tienes mucho contacto con determinadas personas, pero sabes que nada cambia, y una noche se juntan todos (o casi todos) y todo es como siempre, y te sientes en casa… y luego abres páginas como esta y dices a los que están cerca de ti: eh, mirad, estos son mis amigos, y qué guapos en fin de año!
Un abrazo para todos y un gracias a María por la actualización!
¡Qué guay! ¡Cuántos comentarios! A mi me pasó lo mismo cuando llegué, lo de ver que aunque pasaran 3 meses estamos todos como siempre. Bueno, con algunas diferencia: unos con casa nueva, otras con experiencia en hostelería en el extranjero, algunos que no paran de viajar, otros que promueven la regresión…, jej. Así da gusto juntarse ¿no? Pues os digo lo de siempre, que si no repetimos es porque no queremos ¿para cuando otra «xuntanza» en Italia? Bicos!
E que guapos saímos todos nas fotos, im-presionante!
Estou de acordo con Aida. E a min me pasou coa miña panda, que tamén en Nadal nos xuntamos uns cantos (coido que máis de 20) para xantar un día. Algúns non nos viamos dende había anos (algúns, unha chea de anos), pero todo estaba ben, era cómodo, e estabas… como en casa.
É unha mágoa que non sexan máis veces as que nos poidamos reunir todos, pero ei! un brinde por esas veces que si podemos! E que veña alomenos unha cada Nadal!
Bicos para todas (máis para as de lonxe, que coas distancias, seguro que perden definición, e cantos máis envíe, máis probabilidades hai de que os recibades ;))