Cerrado por reformas

Hola a tod@s, qué tal?

Ya hacía demasiado tiempo que no nos encontrábamos por aquí, así que pensé en pasarme al menos para mandaros un saludillo. El motivo de la actual falta de movimiento en este blog, es que como estamos ya en la recta final del erasmus, cada vez la agenda está má ocupada: exámenes, hablar con los profes para fijar las fechas, organizar el calendario, hacer malabarismos para intentar llevar de vuelta a España todo el equipaje que tenemos por aquí… Bueno, que estos días están siendo un poco estresantes, así que de momento no tengo tiempo para mucho más.

Me queda por contaros la excursión que hicimos por la costa de levante de Genova con las motos, la visita de Nuria y Rosa, poneros alguna más de las canciones que estamos grabando… tranquilos, todo llegará. Por ahora simplemente saludos para tod@s, y en breve ya tendréis más noticias mías. Un bacione ragazi!!

sorry_we_are_closed_b

23 Febbraio!!

Hola a tod@s, qué tal?

Hoy toca actualización gastronómica de las de antes, con fotos y comentarios de nuestra visita de la semana pasada a la Pizzeria 23 Febbraio, en la que trabaja un compañero nuestro de la facultad. Las pizzas están buenísimas, y son además muy originales. Os cuento cuál fue nuestra selección:

img_3184

Pizza Tartufata: con stracchino (queso), speck (un embutido parecido al jamón serrano) y tartufo (trufa)

Pizza Pazza (loca): Lo más original de esta pizza es que la hacen como una cara. Le doblan la parte de arriba un poquito para que una esquina sea calzone, y le hacen unos ojitos con trozos de queso y aceitunas negras.

Pizza Culocamicia (culo-camisa): Aunque parezca increíble es una pizza con spaguetti por encima, cocinados al estilo de la casa, con salsa de tomate y salame piccante. Una bomba! El nombre viene de una expresión italiana. Aquí cuando quieres decir que dos se llevan muy bien, en vez de nuestro «son uña y carne» dicen que son «culo y camisa» por aquello de la proximidad. Pues incluyo aquí de gratis otra lección de mi curso de italiano para extranjeros. En caso de que queráis decir un refrán en italiano, simplemente tenéis que coger uno español y cambiar la palabra principal por «culo», es un acierto seguro!

img_3193

Bueno, os voy a ir dejando por hoy. Disfrutad de lo que queda de fin de semana, y nos vemos mañana otra vez por aquí. Ciao!!

Ben tornati!!

Pois á fin chegou o día de voltar a Genova despois desta lunga escapada de fin de semana (de 5 días!!)

A verdade é que non teño moito que contar desde día. Pola mañá tocou non madrugar e tocar un pouco a guitarra no campecho, logo trenette ó pesto genovese da avoa de Chiara, un café, un pouco de sobremesa, despedirnos dos avós de Chiara que tan ben nos acolleran na súa casa… e carretera!!

soanne-img_1689-150

soanne-img_1687-148

Unhas 5 horas máis tarde estabamos xa na casa recuperando forzas para a semana de clases que comezaba, e tentando acostumar ó estómago a comidas máis racionáis (aínda que a avóa de Chiara o puxera difícil co paquete de biscotti que nos meteu na maleta…).

soanne-img_1033

E ata aquí a crónica destas vacacións en Soanne. Espero que disfrutasedes do relato e das fotos, e coma sempre… mañá máis rapaces. Un bacione!!

 

La leyenda de Azzurrina

Cuarto día de escapada, seguimos conociendo la región, y sobre todo su gastronomía. La primera parada del día es Pennabilli, un pueblecillo cercano a Soanne. Veréis en las fotos que el paisaje es impresionante, igual que en el resto de lugares que visitamos, parece talmente que se haya parado el tiempo. Además de callejear y perdernos entre sus casas de piedra visitamos el Orto dei Frutti Dimenticati, un jardín muy peculiar del estilo del Pasatiempo de Betanzos, con un reloj de sol en el que tú eres la aguja, una iglesia hecha con las ruínas recogidas de otras iglesias, árboles frutales exóticos…

30-04-2009-soanne1

El día que visitamos Pennabilli había una exposición dedicada al poema del Angelo con i Baffi, que es obra de un artista local, y cuenta la historia de un ángel con bigotes que se dedicaba a alimentar a unos pájaros encerrados en una torre, a pesar de las críticas del resto de sus compañeros del cielo… y aquí es donde tú dices… ¿dónde es que guardáis las drogas? jej.

Otra de las peculiaridades del paese es la estrecha relación con el mundo budista, que surge en el siglo XVIII cuando un monje capuchino de la localidad se va a predicar a Lhasa, entablando una gran amistad con los monjes budistas y el resto de la población de la zona. En la cima de una de sus colinas hay una campana tibetana y tres ruedas de oración, que se colocaron allí hace unos años, con motivo de la visita del Dalai Lama a Pennabilli.

soanne-img_1976

Terminada la visita nos vamos para casa a comer, y de menú tenemos pasta fresca con tomate (y cuando digo fresca es fresca, fresca, de la que amasan las abuelas!!) y de segundo arrosto de carne, que viene siendo lo mismo que nuestra carne asada en pota.

soanne-img_1997

soanne-img_1994

Después de hacer un poco la digestión nos vamos otra vez de castillos, esta vez a Montebello. La entrada implica hacer la visita con guía, y la verdad es que da gusto que te expliquen así de bien las cosas. Nos dieron una clase sobre técnicas defensivas de un castillo, ya que la Rocca de Montebello es una fortificación militar, y para terminar nos contaron la leyenda de Azzurrina, una niña que desapareció en el siglo XIV en el castillo y a la que supuestamente se escucha gritar todos los 21 de junio de los años lustros, aniversario de su desaparición.

Hasta aquí la crónica de hoy, mañana nos vemos otra vez por aquí. Un besiñoooo!!

Il lungomare più lungo

Tercer día de escapada por Italia, y el primer destino del día… Rimini! Dice mi guía de Italia:

soanne-img_0969

Asomada al Adriático, con sus playas próximas a las tranquilas colinas del interior, Rimini es famosa como destino de vacaciones. Bajo la apariencia turística existen todavía huellas de la Animinum romana (como las ruinas del anfiteatro o el elegante arco de augusto en el cruce entre Via Emilia y Flaminia) y de la capital de los Malatesta.

soanne-img_1838

Muy bonitas las ruínas romanas y el templo malatestiano, pero lo mejor de lo mejor, sin duda… la playaaaa! Nunca habíais escuchado que el paseo marítimo de Coruña es el segundo más largo de Europa? Pues el de Rímini es el primero, aunque hay que decir que aunque es más grande el nuestro es sin duda más bonito, que el suyo al ser un sitio tan turístico, está totalmente invavido de chiringuitos y tiendas de bañadores y gafas de sol de imitación.

soanne-img_0995

Después de un paseo por la playa, un apertivi en uno de esos chiringuitos de los que os hablaba, y una ensaladita para reponer fuerzas (la cena prometía ser contundente, así que había que guardarle sitio), nos dirigimos al centro historico para ver los monumentos más importantes.

La cena de este día no tuvo nada que envidiarle a las demás. Los abuelos de Chiara nos recomendaron una bodega (Cantina della Gea) para ir a degustar los embutidos de la zona. En este local ponen delante de cada comensal un tenedor y una hoja de papel de las que usan los charcuteros para envolver el embutido. Luego llenan la mesa de bandejas de fiambre, porchetta, focaccia, piadina… y unas verduras crudas aliñadas para romper un poco el sabor fuerte del resto de la comida, así que cada uno va cogiendo y va comiendo sobre su papel. Qué rico!

soanne-img_1937

soanne-img_1003

Pues con las fotos de la cena os dejo hasta mañana. Besiños para tod@s. Ciao, ciao!

Festa del primo maggio a Soanne

Segundo día en Soanne, festa do primeiro de maio, día do traballo. Polo visto en Italia, a tradición na Festa dei Lavoratori non è tanto manifestarse, como xuntarse con amigos e familia e facer unha churrascada (iso que temos en común italianos e españoles, que non perdemos nunca a ocasión de facer unha paparotada…).

soanne-img_0933-117-118

soanne-img_0945-129-130

A diferencia fundamental é que nas nosas churrascadas entre facer as brasas, a carne, as patacas e a ensalada, poñer a mesa, que se senten todos a comer… acaban dando as catro da tarde. Os italianos en cambio xa están ás 10 facendo as brasas, así que ás 12 xa estabamos todos sentadiños e comendo. O menú: unhas bruschette de tomate e aceitunas negras para comezar (co pan tostadiño nas brasas, mmmm…), e logo como prato forte costilletas de cerdo, salchichas e ensalada. Cómo nos puxemos!

soanne-img_1670-131

Despois de comer tocou dar unha volta pola zona para facer a dixestión. A paisaxe é preciosa, verdade?

soanne-img_1682-143

soanne-img_1706-167

Coa comida xa asentada collimos o coche e puxemos rumbo a San Leo. É un piccolo paese da rexión das Marcas, que se atopa na cima dun monte, a unha altura duns 538 metros. Recibe este nome por San Leone, que chegou á zona no século II para predicar o cristianismo. A fortezza di San Leo albergou durante séculos a personaxes moi importantes, como San Francisco de Asis, Dante Alighieri, Lorenzo Medici, o Cagliostro, un famoso alquimista do século XVIII que foi encarcelado pola inquisición. A visita ó castelo interesante, a exposición dos instrumentos de tortura que empregaba a inquisición ponía a carne de galiña (estes españois…), pero o mellor sen dúbida, as vistas de toda a rexión dende a terraza superior do castelo…

30-04-2009-soanne

Rematada a visita chegou o momento de ir a cear, e como non tiñamos moita fame despois de todo o que comeramos na grigliata decidimos ir a unha pizzería cercana á casa na que estabamos, porque puñan unhas táboas variadas de embutidos, pizza e focaccia, e como era de picar podiamos non comer tanto… pois isto foi o que nos trouxeron…

soanne-img_0964

Madonna! Menos mal que non tiñamos fame!

Aquí remata a crónica de hoxe, ata mañá rapaces, un besiño!!

Viaggio a Soanne

Ola xente, qué tal?

Non sei se o recordaredes, pero aí atrás cando pasara tanto tempo sen contarvos novedades, xa vos dixera que foran unhas datas bastante axetreadas… Estivo a visita de Carlos e Miguel a Genova, logo o esame de Gestione, e por último a viaxe a Soanne, un piccolo paese no nordeste de Italia que é a aldea da moza dun dos nosos compañeiros de facultade. 

mapa

O xoves 30 de abril ás 6:30 da mañá (buf!!) xa estabamos arrancando motores, e unhas 5 horas máis tarde chegábamos ó noso primeiro destino: San Marino! Paseando polas súas rúas empedradas semella que se parase o tempo, e aínda máis cando fumos nós, porque aínda que a néboa non deixaba desfrutar da paisaxe, contribuía a crear ese ambiente de illamento do resto do mundo.

soanne-img_1623-012

Paseamos entre os comercios (moi económicos, alí non hai impostos!!), paramos para comer (lasagna, spaguetti…), e visitamos as súas famosas torres polo paso delle streghe (ou ó que chamariamos nós, paso das meigas), e ata puidemos coñecer a Pinocchio!!

soanne-img_1631-024

Xa pola tarde collimos o coche outra vez e fumos ata Soanne. A viaxe foi lunga así que o tomamos con calma. Coñecimos ós avós de Chiara, preparamos a casa para durmir, descansamos un pouco, unha ducha… e a comer outra vez!

O posto elexido foi o Ristorante Dal Pescatore, no Lago di Andreuccio. Alí puidemos probar a piadina, un prato típico da rexión, ademáis da cassone, que ven sendo unha piadina dobrada e rechea, máis ou menos como unha pizza calzone, pero feita coa masa da piadina.

soanne-img_0914-098

E coa panza chea remata o noso primeiro día de excursión. Mañá sigo coa crónica da viaxe. Moitos bicos xente, ata mañaaaaa!!

Knocking on Heaven’s Door

Ola xente, qué tal?

Como comezades a semana? Pilas cargadas? Ánimo que só quedan 4 días e medio para a fin de semana!!

Hoxe para facer un alto no relato das miñas excursións por Italia, vou facer una actualización musical das de antes, que penso que xa levavades tempo sen oir nada do que fago por aquí co grupo. Hoxe un clásico: «Knocking on Heaven’s Door». Espero que a disfrutedes. Ata mañá!!

 [audio:https://mariaengenova.miraunhacousa.es/wp-content/uploads/2009/05/knocking.mp3]

KNOCKING ON HEAVEN’S DOOR

Mama take this badge of me
I can´t use it anymore
It´s getting dark, too dark to see
Feel I´m knocking on heaven´s door

Knock knock knocking on heaven´s door
Knock knock knocking on heaven´s door
Knock knock knocking on heaven´s door
Knock knock knocking on heaven´s door

Mama put my guns in the ground
I can´t shoot them anymore
That long black cloud it´s coming down
I feel like I´m knocking on heaven´s door

Knock knock knocking on heaven´s door
Knock knock knocking on heaven´s door
Knock knock knocking on heaven´s door, yeah yeah
Knock knock knocking on heaven´s door

Cinque Terre

Se denomina Cinque Terre a una porción de costa formada por cinco pueblos en la Provincia de La Spezia, en Liguria, que abarca desde Punta Mesco hasta Punta di Montenero, y comprende los pueblos de Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola y Riomaggiore.

Esta región, gracias a sus características geográficas, constituye uno de los principales atractivos de la riviera liguria. Su origen es un contexto orográfico muy particular, que da origen a un paisaje montañoso constituido por distintos estratos o «terrazas» que descienden hacia el mar con una fuerte pendiente. La mano del hombre, a lo largo de los siglos, ha modelado el terreno sin alterar el delicado equilibrio ecológico, utilizando esas terrazas en declive para desarrollar una particular técnica agrícola destinada a aprovechar todo lo posible la disposición del terreno.

En 1997, a instancias de la Provincia de La Spezia, las Cinque Terre, junto con Portovenere y las islas de Palmaria, Tino y Tinetto, fueron declaradas Patrimonio de la Humanidad de la Unesco. En 1999 se creó también el Parco Nazionale delle Cinque Terre («Parque Nacional de las Cinco Tierras»).

1

Última excursión de Miguel y Carlos en Génova: ruta a pie recorriendo las Cinque Terre. Como siempre cogimos el tren temprano en Brignole para aprovechar el día al máximo. Nuestro destino era Riomaggiore ya que escogimos hacer el recorrido del este al oeste. Una vez allí nos acercamos al punto de información turística para comprar los billetes que te dan acceso a los senderos que van por la costa y a todos los museos, iglesias, ascensores… de los pueblecitos que forman las Cinque Terre. Y a partir de aquí no hay mucho más que pueda contar… la verdad es que hay que verlo…

3

Los pueblos son impresionantes: limpios, cuidados… Están recorridos por callejuelas estrechas y empinadas que te van llevando poco a poco hasta el mar. Las viviendas están pintadas con los típicos colores ligures, y al igual que en Génova el gran desnivel hace que sea posible la entrada por alante y por atrás (a la altura de pisos superiores).

5

4

Todos los pueblos están conectados por rutas de senderismo de menor o mayor dificultad, por el mar, por la montaña… pero sin duda la más conocida es la Via dell’Amore que va de Riomaggiore a Manarola. Es una calle peatonal que bordea la costa y se recorre en unos 25-30 minutos de paseo relajado. El paisaje es indescriptible.

6

Pues con este buen sabor de boca nos fuimos de vuelta para casa, pero como la belleza alimenta sólo el espíritu y no el estómago, hicimos una paradilla en la pizzeria de delante de casa para darle a Miguel la oportunidad de degustar la auténtica pizza italiana (la oportunidad para Miguel y la disculpa para los demás, jejej).

Y llegó el momento de la despedida, puesta en común de las fotos, escribir las postales para la panda, cerrar las maletas (y meter alguna cosilla mía para aligerarme un poco el equipaje a la vuelta…). Muchas gracias a los dos por la visita, espero que lo hayáis pasado bien (al menos tan bien como yo), y que aunque el erasmus se esté acabando, y con él la disculpa para hacer escapadillas, que el espíritu de organizar viajes y lanzarse a la aventura siga siempre ahí.

Un besiño gente! Buena semana.