Hola gente! ¿qué tal?

El otro día en clase de italiano estuvimos hablando de tradiciones navideñas de Italia, y descubrí que aquí no existen los reyes magos, sino una bruja que se llama la «Befana». Os voy a contar algunas cosillas sobre ella.

La historia cuenta que los Reyes Magos, cuando iban de camino a Belén para llevar los regalos al Niño Jesús, al no conseguir encontrar el camino correcto, pidieron ayuda a una anciana. A pesar de que insistieron, ella no quiso acompañarlos, y para cuando cambió de opinión ya era demasiado tarde.

Preparó un cesto con dulces y salió de casa para buscarlos, aunque no lo consiguió. Así, se paró en cada casa que encontraba a lo largo del camino, dando chucherías a los niños que encontraba, con la esperanza de que alguno de ellos fuese el pequeño Jesús. Desde entonces vaga por el mundo haciendo regalos a todos los niños.

La leyenda dice que la Befana visita cada casa la noche anterior a la epifanía (6 de enero), para rellenar los calcetines que los niños dejan colgados para ella. Si han sido buenos pone caramelos y chocolatinas, y si han sido malos los rellena de carbón. La Befana es una anciana que vuela sobre una escoba, pero a diferencia de una bruja, suele estar sonriente y tiene una bolsa llena de chuches y carbón. Os dejo ahí la foto para que podáis reconocerla si os la encontráis.

Buon Natale!

E así remata a nosa viaxe, despois de 515 fotos, 7 trenes, 2 hoteles, incontables pizzas, focaccias e xelados, máis de 900 kilómetros percorridos (sen contar os 1800 que nos separan de Coruña), museos, prazas, palazzos… e como no anuncio da Master Card, a experiencia é a que non ten prezo. Espero que esta crónica serva para animarvos a vir por aquí, alomenos a min valeume para recordar todo o que vin nestes días e repasar tódalas fotos un par de veces. A de hoxe é da estación de Santa Lucia en Venecia. Cando queirades a vedes en persoa. Bicos!

Pois a viaxe xa vai chegando ó seu fin. Este día foi o que vimos máis cousas de Venecia. O percorrido comezaba ó lado do noso hotel, no Almacén dos Turcos, que fora a sede da representación comercial otomana en Venecia, e que é hoxe en día, Museo de Historia Natural da cidade. Logo seguimos ata Ca’ dOro, o Palazzo gótico-veneciano máis famoso da cidade, logo as igrexas de Santos Apostoles, Santa Maria dei Miracoli, Santos Giovani e Paolo, Santa María Formosa e San Zaccaría. E camiñando, camiñando, chegamos outra vez ata a praza de San Marco, e puidemos facer máis fotos, esta vez sen néboa. Logo chegou o turno da Igrexa de Santo Stefano, e cruzando o Gran Canal por Ponte Acadèmia chegamos a Santa Maria della Salute, que ten este nome en agradecemento pola salvación da cidade da peste de 1630.

E seguimos camiñando… Ca’ Rezzonico, Palazzo Grassi, Ca’ Foscari, que é a universidade de Venecia, e Santa Maria dei Frari. Foi nesta praza onde paramos a comer, porque ó estar preto da universidade, había moitos sitios baratos para comprar pizza al taglio.

Como a illa é moi pequena, eran aínda as dúas da tarde e xa tiñamos vistos todos os palazzos, igrexas e prazas que viñan na guía, así que voltamos á zona do hotel para visitar o Gheto Xudeu. Vimos a Sinagoga, a Casa Israelitica di Riposo, o Museo do Pobo Xudeu, tendas típicas… ¡e eran todavía as tres da tarde! Así que adicamos o resto do día a comprar comida típica para levar de recordo, e a pasear sen rumbo entre os canáis para descubrir as zonas máis escondidas da cidade.

E así rematou a nosa quinta etapa de viaxe. As fotos son dun canal preto do noso hotel, e da igrexa de Santa Maria della Salute. Espero os vosos comentarios e as propostas para unha nova viaxe. Bicos!

O cuarto día de viaxe comezou cun almorzo tremendo, maletas, e un tren que nos levou ata Venecia nunhas dúas horas e media. Queriamos aproveitar toda a tarde visitando, así que tan pronto chegamos e deixamos as maletas no hotel, buscamos un sitio para comer algo e collimos rumbo á Piazza San Marco.

A pesar da néboa aproveitamos ben a tarde e vimos, primeiro de día, e logo de noite, a plaza máis coñecida de Venecia (sí, había moitas palomas, jej). Polo camiño vimos o Gran Canal e a Ponte de Rialto, e xa na praza, a Basílica de San Marcos (con anécdota incluida), o Palazzo Ducale, coa súa Porta da Carta, o Campanile, a Torre dell’Orologio, as dúas Procurate, as Columnas de San Marcos e San Teodoro, e a Ponte dos Suspiros.

O que nos pasou cando visitamos a Basílica de San Marco, foi que non deixaban entrar a vela con mochila, e como ía case vacía e non queriamos perder tempo indo ó guardaropa e facer de novo a cola, vaciamos todo o que había na mochila e o metimos nos bolsillos, e como non podiamos doblar a bolsa o suficiente como para gardala, Carlos a puxo debaixo da chaqueta, de forma que lle saía unha chepa tremenda. Pois supoño que para non meterse coa famosa chepa o home da porta non nos dixo nada, e entramos a ver a Basílica por dentro. Pois cando estabamos sentados nun banco facendo fotos «de estrangis», coa cámara nas pernas, sen flash e sen sonido, a chepa de Carlos empezou a sonar… Claro, non podiamos quitar a mochila, tampouco podiamos coller o teléfono, así que pasou media hora sonando. Pero non acaba aquí o tema, porque como non podiamos facer nada, cabreeime toda, erguinme con toda a mala leche para sacar dunha vez a mochila, e soltei un «joder» que retumbou en toda a igrexa!… Iso, que a montamos moitísimo.

O camiño de volta ó hotel serviunos para fixarnos nunha trattoria pequena, con pasta e pizza a moi bo precio, así que despois de deixar a «chepa» na casa baixamos a cear. A cidade é preciosa, paga a pena visitala aínda que só sexa para pasear polos canáis, ver o ambiente, as máscaras, as góndolas…

Hoxe tamén poño dúas fotos, unha da Piazza San Marco, coa Basílica e o Campanile de fondo, e a segunda das columnas de San Marcos e San Teodoro. A ver cando podo poñer fotos vosas!

Pois nada, que mañá seguimos coa crónica. Ci vediamo ragazzi!